Poppenreuth

Erste urkundliche Erwähnung:


9. März 1185 als "Poppenruht"
Lucius episcopus, servus servorum dei, dilectis filiis, abbati monasterii sancte Marie Waltsassensis eiusque fratribus, tam presentibus, quam futuris, regularem vitam professis in perpetuum. Religiosam vitam eligentibus apostolicum convenit adesse presidium, ne forte cuiuslibet temeritatis incursus eos a proposito revocet aut robus, quod absit, sacre religionis infringat. Ea propter, dilecti in domino filii, vestris iustis postulationibus clementer annuimus et prefatum monasterium sancte Marie Waltsassen, in quo divino mancipati estis obsequio, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et presentis scripti privilegio communimus. Inprimis siquidem statuentes, ut ordo monasticus, qui secundum deum et beati Benedicti regulam atque institutionem Cisterciensium fratrum ibidem institutus esse dinoscitur, perpetuis ibidem temporibus inviolabiliter observetur. Preterea quascumque possessiones, quecumque bona idem monasterium inpresentiarum iuste et canonice possidet aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium seu aliis iustis modis prestante domino poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant. In quibus hec propriis duximus exprimenda vocabulis: Locum ipsum, in quo ecclesia sita est, cum adiacentibus grangiis et villis: Monicherut, Bertoldisrut, Hundisbach, Sloppan, Meinwardisruth, Grokinhein, Wichmansruth, Oede, duo Paffinruth cum omni iure et attinentiis suis. In ulteriori silva curiam Sconenbach, item Sconenbach, Vozekingrune, Ulrichsgrun, Hornisberch, Dokingrune, Wazechinruth, Rupretisgrune due ville, Abtisrod, Suarceinbach, Lutirbach, Kirchberch cum silva et novalibus et omnibus appenditiis suis usque ad fluvium Zuata, in quo situm est Bernhusin, sursum usque ad fontem eiusdem fluminis, deorsum ad rivum Tonocop. In Boemia Preolac, Dudeliue, Rozdel, Penerit, Prin. Ante silvam Meringin cum terminis suis, Sconedan, Radanisruth, Cunradisruth, Poppinruth, Nadanisberch, Vockinhove, Ernisvelt, Methilderuth, in Heidinsvelt curiam cum vineis et omnibus attinentiis suis. Dich cum omnibus appenditiis suis. Bennindorp cum vineis et decimis, quas venerabilis frater noster Cono, Ratisponensis episcopus cum assensu capituli sui ecclesie vestre concessit. Hesilbach, Stinberch cum omnibus attinentiis suis. Sewarin cum omnibus appenditiis suis. Ebinode cum omnibus attinentiis suis. Vlizen. Rorbach. In provincia Cedlize Circuitum, quem karissimus in Christo filius noster F(ridericus), Illustris Romanorum imperator, vobis contulit. Decimas etiam omnium novalium vestrorum in silva Norica, quas venerabilis frater noster Cono, Ratisbonensis episcopus, et predecessores sui Hartwig, Henricus et Cono ecclesie vestre concesserunt. Sane laborum vestrorum, quos propriis manibus aut sumptibus colitis, tam de terris cultis quam incultis sive de nutrimentis animalium vestorum nullus a vobis decimas exigere vel extorquere presumat. Liceat quoque vobis, clericos vel laicos e seculo fugientes, liberos et absolutos ad conversionem recipere et in vestro monasterio retinere. Prohibemus insuper, ut nulli fratrum vestrorum post factam in loco vestro professionem fas sit, de eodem absque licentia abbatis discedere. Discedentem vero absque communium litterarum vestrarum cautione nullus audeat retinere. Quod siquis forte eos retinere presumpserit, liceat vobis in ipsos monachos vestros sive conversos sententiam regularem ex nostra auctoritate proferre. Cum autem generale interdictum terre fuerit, liceat vobis clausis ianuis, exclusis excommunicatis et interdictis, non pulsatis campanis, suppressa voce divina officia celebrare. Paci quoque et tranquillitati vestre pro offici nostri debito providentes auctoritate apostolica prohibemus et sub interminatione anathematis interdicimus, aliquem in abbatia vel in grangiis vestris advocatiam sibi sine abbatis et fratrum voluntate aliquatenus vendicare, sed nec ullus infra clausuram monasterii seu grangiarum suarum violentiam, rapinam seu furtum committere aut ignem apponere vel hominem capere, vulnerare vel interficere aliqua temeritate presumat. Insuper etiam apostolica auctoritate sanccimus, ut quemadmodum a predecessoribus nostris felicis memorie, papis Innocencio, Eugenio et Alexandro statutum est, nullus episcopus neque aliqua persona ad sinodos vel conventus forenses vos invitos ire compellat, sed nec ad domos vestras causa ordines celebrandi, crisma faciendi, causas tractandi vel aliquos conventus publicos convocandi quisquam presumat vobis invitis accedere. Sanccimus etiam, ut si episcopus, in cuius parochia domus vestra fundata est, tertio per intervalla temporum cum humilitate et devotione, qua convenit, requisitus, substitutum abbatem benedicere, forte noluerit, licitum sit eidem abbati, proprios novitios benedicere et alia, que ad officium ipsum pertinent, exercere, donec idem episcopus Duritiam suam recogitet et benedicendum abbatem benedicere non recuset. Illud adicientes, ut nullus episcopus regularem electionem vestri abbatis impediat aut de instituendo vel deponendo sive romovendo eo, qui pro tempore fuerit, contra statuta Cisterciensis ordinis et auctoritatem privilegiorum vestrorum se ullatenus intromittat. Sane si episcopi aliquid ab abbatibus vestri ordinis preter obedientiam debitam vel principes terre contra libertatem ordinis a predecessoribus nostris et a nobis indultam expecierint, liberum sit eisdem abbatibus auctoritate apostolica denegare, quod petitur, ne occasione ista predictus ordo, qui hactenus liber extitit, humane servitutis laqueo alligetur. Quod si ipsi episcopi aliquam propter hoc in ecclesias vestras vel personas sententiam promulgaverint, eandem sententiam tamquam contra apostolice sedis indulta prolatam decernimus irritandam. Decernimus ergo, ut nulli omnino hominum fas sit, prefatum monasterium temere perturbare aut eius possessiones auferre vel ablatas retinere, minuere seu quibuslibet vexationibus fagitare, sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione ac sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva sedis apostolice auctoritate. Si qua igitur in futurum ecclesiastica secularisue persona hanc nostre constitutionis paginam sciens contra eam temere venire temptaverit secundo tertiove commonita, nisi reatum suum congrua satisfactione correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat reamque se divino iudicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat et a sacratissimo corpore ac sanguine dei et domini redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat atque in extremo examine districte ultioni subiaceat. Cunctis autem eidem loco sua una servantibus sit pax domini nostri Jesu Christi, Quatinus et hic fructum bone actionis percipiant et apud districtum iudicem premia eterne pacis inveniant. Amen. Amen. Amen. Ego Lucius catholice ecclesie episcopus ss. (=subscripsi) Datum Verone per manum Alberti, sancte Romane ecclesie presbiteri cardinalis et cancellarii, VII. Idus Marcii, indictione III., incarnationis dominice anno MCLXXXIIII., pontificatus vero domini Lucii Pape tertii anno quarto.

Hintergrund:

Papst Luzius III. stellt dem Kloster Waldsassen am 9. März 1185 in Verona eine Urkunde aus, in der er das Kloster unter Aufzählung von dessen Besitzungen in seinen und des Hl.Petrus Schutz stellt. Darin wird unter den waldsassischen Ortschaften "ante silvam" auch "Poppenruht" genannt.

Letzte Änderung: 2001-10-07